ALBERRO GOIKOETXEA, LUZIA
Eskuartean duzun liburu hau, doktorego tesi baten emaitza da. Hiru helburu nagusi izan ditu egileak hau osatzerakoan: bertsolarien lanek Euskal Herriko historiarako iturri historiko gisa duten balioaz ohartaraztea; XIX. eta XX. mendeko Euskal Herriaren historiarako modernizazio prozesuaren azterketan herri xeheak aldaketa horiek nola bizi izan zituen entzuteari garrantzia ematea, modernizazioaren subjektu hartzaile izateaz gainera, subjektu aktibotzat ere hartuz; eta, azkenik, euskal identitatearen edota euskal identitateen gaia arazo gisa sortu eta gizartean zabaldu zeneko garaira ikuspegi kritikoz hurbiltzea.
Sei dira liburu honetan aurkituko dituzun bertsolarien ahotsak: Xenpelar (Errenteria, 1835-1869), Bilintx (Donostia, 1831-1876), Pello Errota (Asteasu, 1840-1919), Pedro Mari Otaño (Zizurkil, 1857-Rosario-Argentina, 1910), Txirrita (Hernani, 1860-Altza, 1936), Jose Mari Lopetegi (Irun, 1875-Arrueta, 1942). Bertsolarien esanak historiografiarekin alderatu ditugunean ikusi ahal izan dugu modernizazioaren alderdi nagusi guztiei buruz mintzatu zirela bertsolariak: ez agian datuak emanez, ez fenomenoen azterketa sakonak eginez, baina bai horien inguruko bizipen eta esperientziak argiro agertuz. Bertsoak eguneroko bizitza aztertzeko, historia soziala egiteko aparteko iturriak direla ikusi ahal izan dugu.
Luzia Alberro Goikoetxea (Ergobia-Astigarraga, 1975), Deustuko Unibertsitatean Historian lizentziatua, eskuartean duzun liburuaren oinarri izan zen doktorego tesia bertan defendatua, unibertsitate horretako Donostiako eta Bilboko campusetan da irakasle. XIX. eta XX. mendeetako euskal identitateen agerpenak izan ditu batez ere aztergai, historia eta literatura uztartuz bere azterketetan. Hau du bere lehen argitalpen luzea, Jose Urrutikoetxea, doktorego tesiko zuzendariak esandakoak, defensan epaimahaiko kideek egindako gomendio eta Euskal Herriko Unibertsitateko Argitalpen zerbitzutik emandako aholkuekin ahal bezainbat ondua.
